مرواریدارغوانی

وقتی میای صدای پات از همه جاده ها میاد ..ای ناز من...عشقم بدون که از همه دنیا میای ...تا وقتی که در وا می شه لحظه ی

دیدین می رسه هرچی که جادست رو زمین به سینه ی من می رسه ..ای که تویی همه کسم بی تو می گیره نفسم...اگه تورو داشته

باشم به هرچی می خوام می رسم ...به هرچی میخوام میرسم .عزیزترین سوغاتی غبار پیراهن تو...عمردوباره ی منه دیدن و بوییدن تو.

نه من تورو واسه خودم نه از سر هوس می خوام عمر دوباره ی منی تورو واسه نفس میخوام ...وقتی تو نیستی حرفمو واسه کی

تکرار بکنم .گل های خواب آلودو واسه کی بیدار بکنم ....واسه کبوتر عشق واسه چی دونه بپاشم...ای که حبیبم میتونه بدون تو زنده

باشه....

مرد جوانی که مربی شنا و دارنده ی چندین مدال المپیک بود به خدا اعتقادی نداشت.او چیزهایی را که در م

مورد خداوند و مذهب می شنید مسخره می کرد.شبی مرد جوان به استخر سرپوشیده ی آموزشگاهش رفت

چراغ خاموش بود ولی نور ماه روشن بود و همین برای شنا کافی بود.

مرد جوان به بالاترین نقطه ی تخته شنا رفت و دستانش را باز کرد تا درون استخر شیرجه برود .

از پله ها پایین آمد و به سمت کلید برق رفت و چراغ را روشن کرد .آب استخر برای تعمیر خالی شده بود.

بگذر ز من ای اشنا چون از تو من دیگر گذشتم....

دیگر توهم بیگانه شو چون دیگران باسرگذشتم...

می خواهم عشقت...در دل بمیرد...می خواهم تا دیگر

در سر ...یادت... پایان گیرد.

هر عشقی میمیرد خاموشی می گیرد عشق تو نمیمیرد

باور کن بعد از تو دیگری در قلبم جایت را نمی گیرد

وقتی نرگس مرد گل های باغ همه ماتم گرفتند و از جویبار خواهش کردند برای گریستن انها چند قطره آب قرض دهد.جویبار آهی کشید

و گفت:به درجه ای نرگس را دوست می داشتم که اگر تمام آب های من به اشک مبدل شود و انها را بر مرگ نرگس بپاشم باز هم کم است.

گلها گفتند راست می گویی.چگونه ممکن بود با ان همه زیبایی نرگس را دوست نداشت ؟.جویبار چرسید"مگر نرگس زیبا بود؟...؟!گلها گفتند:

نرگس غالبا خم شده صورت زیبای خود را در آبهای شفاف تو تماشا می کرد .تو باید بهتر از هرکسی بدانی که نرگس زیبا بود.

جویبار گفت:من نرگس را برای این دوست داشتم که وقتی خم شده و به من نگاه می کرد می توانستم زیبایی خود را در چشمان او تماشا کنم...!

اگر از تو می گریزم درخشش تورا احساس می کنم که کوری طولانی ام را می آزارد.

هر چه از کودکی داشته ام گم کرده ام

و دیگر هیچ گاه خود را در فریادی از یاد نتوانم برد

من کودکی را درعمق شبها

به خاک سپرده ام

و اکنون...شمشیری ناپیدا

مرا از همه چیز می گسلد

از خویش یاد می آرم

که با عشق تو دلخوش بودم

و اکنون در بیکرانی شبها

گم شده ام...!

در حضور چشمان حیرت زده ی ماه با دلم گفتگو می کردم.از خاطرات دور و نزدیک می گویم.از شبهایی که بیداری ستارگان و زیبایی ماه را

نادیده گرفتم.از شبهایی که اسیر پنجه های خواب بودم و از دیدن مهتاب محروم بودم .من عبورمعطر نسیم را ندیدم .من سرود باران را نشنیدم .

اگر دل دست مرا بگیرد من نیز خواهم شکفت و از بند ظلمت رها خواهم شد.چونان ستاره ای که در خاموش ترین شب سرود سپید صبح را

خواند و شعر روشن فردا را بر لوح آسمان نوشت.

به جستجوی تو بردرگاه کوه می گریم در آستانه ی دریا و علف به جستجوی تو در معبر بادها

می گریم در چارراه فصول در چارچوب شکسته ی پنجره ای که آسمان ابر آلود را قابی کهنه می گیرد.

به انتظار تصویر تو این دفترخالی تا چند.....تا چند تا چند ورق خواهد خورد؟...!

نامت سپیده دمی است که بر پیشانی آسمان می گذرد متبرک باد نام تو و ما همچنان دوره می کنیم